نقش فرصت اجرایی اعضای هیات علمی و بازوهای تحقیق و توسعه (R&D) کاربردی در ارتقاء بهره‌وری و توسعه صنایع کشاورزی

شکاف میان پژوهش‌های کشاورزی و نیاز واقعی صنعت، به‌رغم حمایت‌های دولتی، همچنان پابرجاست. در این راستا آشنایی بیشتر اعضای هیات علمی و محققین با شرایط کاری و تولید در حوزه تخصصی خود کمک شایانی در ایجاد ارتباط دوسویه و افزایش بهره وری صنایع کشاورزی خواهد کرد. استفاده از فرصت اجرایی برای محققین در کارخانه ها، مزارع و صنایع کشاورزی به ایجاد تعامل بیشتر با صاحبان تولید و انجام تحقیقات کاربردی بر اساس نیازهای مستتر در آن کمک شایانی می‌کند. ایجاد بازوی تحقیقاتی کمکی برای صنایع پایین دست و متوسط تولید کننده در بخش کشاورزی، یک راه مناسب ایجاد تعامل مناسب مراکز تحقیقاتی دولتی با صنایع کشاورزی و ارائه خدمات تخصصی به صنایع ذیربط است. بررسی های انجام شده نشان می دهد که در اکثر شرکتهای تولید کننده در بخش کشاورزی امکانات موجود کارگاهی یا شرایط تولید اجازه ایجاد واحدهای تحقیق و توسعه را نمی دهند. از طرفی در بسیاری از مواقع سال امکانات و تجهیزات آزمایشگاه در موسسات تحقیقاتی مورد استفاده قرار نگرفته و ظرفیتهای خالی بسیاری برای سرویس دهی به بخش صنعت وجود دارد. بکارگیری ظرفیتهای خالی موسسات پژوهشی در جهت حل مشکلات اجرایی بخش تولید و ایجاد بازوهای تحقیق و توسعه در صنایع کشاورزی می تواند به خوبی این ظرفیت ها را پر نماید. این مقاله با ترسیم مدلی یکپارچه، نشان می‌دهد که فرصت اجرایی می‌تواند پیش‌نیاز شکل‌گیری بازوهای دائمی تحقیق و توسعه(R&D) باشد و از این رهگذر، نرخ تبدیل پژوهش به محصول در صنایع متوسط کشاورزی را افزایش و بهره وری در صنایع ذیربط را ارتقاء دهد.